KONUŞAN AĞAÇ VE MİNİK BAHÇIVAN

Kalabalık bir kasabanın kenarında, yüksek çitlerle çevrili sessiz bir bahçe uzanır. Bu bahçeye kimse adım atmıyor, çünkü kime ait olduğu bilinmiyor; ancak içeride devasa bir ceviz ağacı vardır ki dalları gökyüzüne uzanırken, kökleri toprağın derinliklerine doğru iner.

Bir gün, yedi yaşındaki Toprak, kasabanın sokaklarında koştururken topunun peşine takılıp kendini bu gizemli bahçenin önünde bulur. Merakı ağır basar ve usulca içeri süzülür. Ortalık sessizdir, ama havada tarif edemediği bir huzur dolaşır. Tam topunu yerden almak üzereyken ansızın bir ses işitilir:

“Dikkat et, o çiçek yeni filizlendi!”

Toprak irkilir, gözleriyle etrafı tarar ama kimseyi göremez.

“K… kim var orada?” diye seslenir.

O anda ceviz ağacının gövdesinde bir göz kırpılır.

“Benim,” der ağaç. “Bana sadece ‘ağaç’ derler ama ben biraz daha fazlasıyım.”

Toprak’ın gözleri büyür.

“Sen… gerçekten konuşabiliyor musun?”

“Evet,” diye cevaplar Ağaç, “ama yalnızca kalbi toprağa yakın olanlar duyabilir sesimi.”

Şaşkınlığı geçer geçmez sorular sıralanır. “Peki şimdiye dek kimse duymadıysa, neden?”

Ağaç, hafifçe iç geçirerek konuşur: “Çünkü çoğu insan doğayı değil, yalnızca ekranlarını dinliyor.”

O günden sonra Toprak her fırsatta bahçeye uğrar. Ağaç ona bitkilerin dilinden, toprağın sırlarından, arıların danslarından söz ederken; Toprak da onunla okulunu, günlerini ve hayallerini paylaşır. Zamanla aralarında görünmeyen ama sapasağlam bir dostluk filizlenir.

Ancak bir sabah, bahçeye adım attığında Ağaç sessizdir. Yaprakları sararmış, gövdesi hüzünle inlemektedir.

“Ağaç, hasta mısın?” diye sorar endişeyle.

Ağaç, durgun bir sesle karşılık verir: “Toprak… bu arazi satılmak üzere. Yerine binalar dikilecek; ben de bu bahçeyle birlikte yok olacağım.”

Toprak’ın yüreği sıkışır. “Hayır, buna izin veremem!” der. Ama ne yapabilir ki? Henüz küçük bir çocuktur.

Ağaç, rüzgâr gibi yumuşak bir tonla fısıldar: “Her değişim bir tohumla başlar. Sen artık minik bir bahçıvansın. Unutma; bazen en küçük eller, en büyük işleri başarır.”

Toprak, ne yapacağını bir süre bilemese de içindeki ses ona bir şeyler yapılması gerektiğini fısıldar. Annesiyle konuşur. Başta onu ciddiye almayan annesi, gözlerindeki kararlılığı görünce yumuşar ve birlikte düşünmeye başlarlar. Sonra Toprak’ın aklına bir fikir gelir.

Renkli bir kutu yapar, üstüne büyük harflerle yazdığı bir not yapıştırır:
“Bahçeyi koruyalım. Çünkü ağaçların da bir kalbi vardır.”

Kutuyu kasabanın meydanına bırakır. Yanına da minik kâğıtlar ve kalemler koyar. Dileyen herkes, bahçeyle ilgili duygularını ya da hayalini yazıp kutuya atar. Kimi bir şiir yazar, kimi çocukluğunda o bahçeye gizlice girdiğini anlatır. Bazıları sadece “Lütfen kalsın” der. Ama kutu her geçen gün dolar.

Haftalar sonra kutu, belediye binasına ulaşır. Kutunun içindeki notları okuyan Belediye Başkanı, insanların bu bahçeyi unutmamış olduğunu fark eder. Merakı artar ve bir sabah bahçeyi ziyaret etmeye karar verir.

Toprak onu karşılar, ağaçları gösterir, çiçeklerin arasındaki arıları anlatır ama Ağaç konuşmaz. Çünkü bazı sesler sadece içten gelen sessizlikte duyulur. Başkan, dallarda sallanan çocukları, çiçeklerin arasında uçuşan kelebekleri, ve Toprak’ın gözlerindeki ışığı görünce kararını verir:

“Bu bahçe kalmalı. Hem de herkesin bahçesi olarak!”

Kısa süre sonra çitin önüne bir tabela asılır:

“Toprak Bahçesi – Doğayı Dinleyen Çocukların Yuvası”

O gün Toprak, Ağaç’a sımsıkı sarılır. Ağaç, yapraklarını usulca titreterek mırıldanır:

“Senin gibi bir minik bahçıvan sayesinde… köklerim yeniden umut taşıyor.”

Artık Toprak yalnızca bir çocuk değildir. O, doğanın dili olmuş, başka çocuklara da ağaçlarla konuşmayı, toprağı dinlemeyi ve arılarla barışmayı öğretmeye başlamıştır.

Ve her gece, Ağaç ona usulca fısıldamaya devam eder:

“Doğa hep konuşur, ama sadece dinlemeyi bilenler duyar.”

Toprak büyür, yeni bahçeler kurar, fidanlar diker, yüreğine düşen bu ilk dostluğu başka çocuklara da taşır. Nereye giderse gitsin, kalbinin en derin kökünde hep o Konuşan Ağaç vardır.

Ve belki…
Bir gün sen de bir ağacın gövdesine yaslandığında, rüzgârın taşıdığı bir sesle karşılaşırsan, şaşırma.
Çünkü o ses, sana Toprak’tan kalmış bir hikâyeyi fısıldıyor olabilir:

“Doğayı koruyan her kalp, bir gün bir ağaçla konuşur.”